ਮੈਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ,
ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ,
ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕਦਾ ਏ ,
ਇੱਕ ਦਿਲ , ਜੋ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਏ ।
ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ,
ਹੁਣ ਵਿ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਤੱਕ ਰਹੀ ਏ ।
ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਏ
ਮੈ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮੋਮਬੱਤੀ ਵਾਂਗ ਬਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ,
ਸੋਹਂ ਲਗੇ , ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ,
ਬਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ,
ਸੌਹਂ ਲਗੇ , ਰੋਦਾਂ ਨੀ ਮੈਂ , ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ ।
ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ,
ਜਦੋਂ ਕੁੱਝ ਯਾਦਾਂ ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਗਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ।
ਮੈਂ ਢੀਠਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾੱਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ,
ਕਿਉਂਕਿ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਏ ਕਿਤੇ ਨਸੀਬ ਸੜ ਨਾ ਜਾਵੇ ,
ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ , ਹਾਸੇ ਦਾ , ਖੜਾਕਾ ਜਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ ,
ਕਿਤੇ ਬਦਨਸੀਬੀ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ ।
ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ – ਰਿੰਪੂ ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਏ ? ”
ਕਦੇ ਰੌਲਾ ਬਹੁਤ ਪਾੳਦਾਂ ਸੀ ,
ਅੱਜ ਕੱਲ ਬੇਜੁਬਾਨ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਏ ? ”
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ, ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਏ ,
ਮੈ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਪਰਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਏ ,
ਤਾਂ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖ ਫਿਰ ਨਾ ਉੱਡ ਜਾਵੇ ।
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹਾਂ,
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ – “ ਇਹ ਬਦਲ ਗਿਆ ਏ “
ਪਰ ਸੱਚ ਏ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾ ਕੀ ,
ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਲੁਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ,
ਸੱਚੀ ਮੈਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ,
ਤਾਂ ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ,
ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਖੇਡ ਸਮਝ ਲਿਆ ਏ ,
ਤੇ ਰਿੰਪੂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦਾ ਏ ।
— ✍️ ਰੋਹਿਤ ਵਰਮਾ ਰਿੰਪੂ